Iedere maand blik ik terug en kies ik mijn favoriete foto van de voorbije weken. Normaal gezien toch, het is even geleden. Tijd om de draad weer op te pikken, nu ik terug aan het werk ben sinds baby Suzi haar geboorte. Ik neem je mee doorheen januari, februari, maart, april en mei. Let’s go!
Want ik kan hier moeilijk doen alsof er niets gebeurd is he 😅 ik werd voor de vierde keer mama, van een klein meisje Suzi 🥰 alleen liep mijn zwangerschap absoluut niet zoals gehoopt, en de bevalling was minstens even pittig.
Kleine recap
Ik maakte uitgebreide update-video’s op Instagram, voor als je het volledige verhaal, met alle ups en downs wil horen.
In het kort: medisch liep mijn zwangerschap compleet fout. Het begon allemaal al december vorig jaar, op 22 december om precies te zijn. Mijn placenta lag laag, en daardoor had ik een vergrote kans op bloedingen en vroeggeboorte.
Januari '26: placenta percreta
- 9 januari ’26: placenta groeit vermoedelijk in het litteken
- 15 januari ’26: naar UZ Gent, placenta groeit door het litteken, tot bij de blaas
- 19 januari ’26: MRI
- 22 januari ’26: bevestiging van placenta percreta, tijd om snel te schakelen
Hoe naïef ik was dat met de laatste zwangerschap wel alles goed zou lopen? Heel erg. We hebben al een ferm verhaal met Pipa’s vroeggeboorte (lees het hier als je goesting hebt), maar Suzi geboorte is nog van een ander kaliber.
Ik heb niet meer echt kunnen genieten van de laatste weken zwanger zijn. We leefden van afspraak tot afspraak, met elke keer slechter nieuws dan de keer ervoor.
Februari '26: hi baby 🐣
- 2 februari ’26: Suzi wordt geboren, naar NICU, baarmoeder en placenta blijft in mijn buik
- 9 februari ’26: naar huis, wekelijkse controles
Een maand te vroeg, exact op 36 weken, wordt Suzi geboren. Niet op het verloskwartier, maar in de K12 van het UZ Gent. Voor mijn veiligheid. Maar omdat het daar koud is, wordt ze heel snel overgebracht naar NICU. Dat is niet gewoon een andere afdeling, maar ook in een compleet ander gebouw. We liggen mijlenver uit elkaar. En ik heb haar niet zien geboren worden.
Pas 11 uur later kon ik haar voor het eerst zien.
Een week later mochten we eindelijk naar huis, maar ik had eigenlijk maar een halve bevalling: mijn placenta moest in mijn buik blijven zitten. Zo kreeg mijn baarmoeder 6 weken tijd om te krimpen en minder doorbloed te worden.
Maart '26: tweede operatie
- 16 maart ’26: baarmoeder en placenta worden verwijderd, blaas is ook aangetast
- 19 maart ’26: naar spoed
- 23 maart ’26: naar huis
Het gekke was, ik voelde mij na de geboorte (de eerste operatie) helemaal niet postpartum. Geen babyblues, ook geen roze wolk, geen melkproductie. Geen slappe buik, geen bloedverlies, wel een baby in de armen.
En een ferm litteken rijker. Deze keer geen gewone keizersnede, zoals bij Pipa en Otto, wel van boven mijn navel tot onder mijn bikinilijn. Na zes weken moest datzelfde litteken nog eens open, om de placenta en mijn baarmoeder weg te halen.
En dan kwam het wel, dan pas voelde mijn lichaam dat ik was bevallen. Dan kwam mijn melkproductie op gang, dan kwamen de kraamtranen.
April en mei '26
Een gezin van zes, het is wennen en tegelijk alsof het nooit anders was. Ik krijg heel vaak de vraag: “Hoe doe je dat met 4 kinderen?”, maar eigenlijk val het reuze mee.
De voornaamste moeilijkheid was mijn herstel, dat was echt heel erg zwaar. Ik had heel veel pijn, weken aan een stuk, na de bevalling en ook na de tweede operatie. Het herstel na de eerste operatie voelde nutteloos, het herstel na de tweede operatie voelde eindeloos.
We kregen eindeloos veel hulp: de drie grote kinderen werden vaak meegenomen op uitstap, iedereen bracht eten en we hadden kraamhulp. Dat was echt nodig, want ik kon zeer weinig. En mijn twee grote lieve dochters, mijn twee extra mamaatjes, die zijn zo behulpzaam ❤️
Niet alleen ik heb afgezien, maar zij ook, mijn kindjes. Ik verbleef in totaal twee weken in het ziekenhuis. Er was veel verdriet, veel pijn, veel afscheid nemen. Dat heeft er zwaar ingehakt, en het heeft even geduurd vooraleer we allemaal terug onze draai hadden gevonden.
Toekomst
We leven op een ander tempo. De crèche voor Suzi start pas in september, maar de puzzel is gelegd. Florian neemt een dagje in de week tijd voor Suusje, zodat ik kan werken. Mijne rock van de afgelopen maanden, blijft verder rocken de komende maanden. Hij heeft zo veel gedaan voor ons, voor mij ❤️
Mijn agenda staat zoooooo heerlijk vol met fotoshoots de komende maanden, ik ben ongelooflijk dankbaar 🙏 vanaf september heb ik nog wat plekjes vrij om het allermooiste te creëren: van jouw eigen zwangerschap, van jullie kersverse baby’tje of zalig speels met je hele gezin.
Of bekijk hier mijn volledige aanbod:
En om af te sluiten…
Mijn favoriete foto van mei 2026
Er is overal wel iets te zien, ieder met z’n eigen karakter 🥰
